Heimwehr
Z Wikipedii
Heimwehr (Heimwehra) to działające w okresie międzywojennym w Austrii ugrupowanie polityczne o charakterze nacjonalistycznym. Powstało z bardzo licznych ugrupowań paramilitarnych, powstających w Austrii po porażce w pierwszej wojnie światowej, które składały się ze zdemobilizowanych żołnierzy armii austriackiej. Powstawały głównie w krajach alpejskich, a także na pograniczu węgierskim.
Taka geneza ruchu zadecydowała o braku jego wewnętrznej jednorodności. Od początku o przywództwo rywalizowało kilku Führerów - Richard Steidle (w Tyrolu), Walter Pfrimer (w Styrii), Ludwig Hülgreth (w Karyntii). Brakowało także jednolitego programu politycznego - poszczególne grupy łączyły hasła obrony granic Austrii oraz przeciwdziałania ekspansji ruchu komunistycznego, natomiast wachlarz poglądów politycznych ich członków był bardzo szeroki (poza lewicowymi) - nie było porozumienia nawet wobec takich kwestii jak przyłączenie Austrii do Niemiec czy powrót Habsburgów na tron w Wiedniu. Głównym przeciwnikiem Heimwehry (po ostatecznym ustaleniu granic państwowych) stała się lewicowa organizacja paramilitarna Republikanischer Schutzbund, a już od 1921 r. ugrupowania Heimwehry bywały wykorzystywane do tłumienia strajków.
Jako poważna, ogólnokrajowa siła polityczna Heimwehra zaistniała w 1927 r. Podczas kryzysu politycznego Heimwehra podjęła współpracę z rządem i została użyta do stłumienia demonstracji socjaldemokratów w Wiedniu oraz strajku generalnego. Ówczesny kanclerz Austrii Ignaz Seipel wspierał Heimwehrę, chcąc wykorzystywać ją do własnych celów zaspokajając niektóre ambicje jej przywódców. Te jednak rosły, i gdy w latach 1929-1930 chadecki kanclerz Johann Schober nie zgodził się na działania siłowe w celu reformy ustroju i nawiązał współpracę z socjaldemokratami, Heimwehra podjęła bliskie współdziałanie z Włochami - otrzymywała stamtąd broń, pieniądze, wsparcie polityczne. Oznaczało to też jednak zwrot programowy organizacji w stronę faszyzmu.
Heimwehra swe podstawy programowe zaczerpnęła z ideologii Othmara Spanna, zostały one ostatecznie sformułowane w tzw. przysiędze korneuburskiej (18 maja 1930). Wyraźnie sprecyzowano tam cel działalności organizacji: wprowadzenie państwa korporacyjnego opartego na dyktaturze przy jednoczesnym odrzuceniu form parlamentarnych i demokratycznych. Ten krok jednak nie został przyjęty przez wszystkie (niezależne przecież) ugrupowania wchodzące w skład Heimwehry - wzmogły się wewnętrzne spory i organizacja straciła nagle swój charakter ogólnopaństwowego frontu antylewicowego. W efekcie w ramach Heimwehry utworzyły się dwa główne ośrodki skupione wokół księcia Ernsta Rüdigera Starhemberga (który próbował doprowadzić do koalicji z NSDAP a wobec fiaska tego zamiaru zgłosił do wyborów własną listę Heimatblock - ostatecznie zdobyła ona osiem miejsc w parlamencie) oraz Emila Feya (który wsparł w wyborach chadecję). Obok tego część ugrupowań zbojkotowała udział głównych przywódców w wyborach parlamentarnych, a część przystąpiła do NSDAP. Spory te doprowadziły do gwałtownego upadku ugrupowania.
We wrześniu 1931 r. Walter Pfrimer, który objął formalne stanowisko wodza Heimwehry, próbował przeprowadzić zamach stanu. Mimo poparcia otrzymanego od faszystowskich Włoch oraz części aparatu państwowego, nie znalazł żadnego poparcia w społeczeństwie i uciekł do Włoch. Ta kompromitacja jeszcze przyspieszyła rozpad ugrupowania. Organizacja styryjska po ucieczce Pfrimera bardzo szybko sprzymierzyła się z NSDAP, a następnie wcielona została do SS. Wielu zresztą zwolenników Heimwehry wstąpiło do wiele lepiej zorganizowanej NSDAP, przywódcy zaś ugrupowania uzależnili się bardzo od rządzącej Austriackiej Partii Chrześcijańsko-Społecznej.
Na arenie parlamentarnej jednak jeszcze przez pewien czas ośmiu posłów Heimatblocku stanowiło niezwykle istotny czynnik decydujący o być albo nie być rządu kanclerza Engelberta Dollfussa, Heimwehra szukała też bezskutecznie porozumienia z NSDAP. Dollfuss jednak wyraźnie zbliżał się do Mussoliniego i znaczenie polityczne Heimwehry słabło (mimo pełnienia funkcji wicekanclerza przez Stahremberga w latach 1934-1936). Doszło nawet do tego, że Stahremberg został po śmierci Dollfussa przywódcą Frontu Ojczyźnianego, z którym Heimwehra prowadziła walkę.
Ostatecznie, Heimwehra została rozwiązana 10 października 1936 r. wraz z innymi organizacjami paramilitarnymi (poza rządową), a kilka tygodni później ostatni jej członkowie zostali usunięci z rządu. Stahremberg i Fey próbowali jeszcze kontynuować działalność, jednak bez większych efektów.
Warning: curl_setopt() [function.curl-setopt]: CURLOPT_FOLLOWLOCATION cannot be activated when in safe_mode or an open_basedir is set in /home/raid/beds/domains/dobrysen.com.pl/public_html/wiki/richFeeds.php on line 59
| Przerażająca relacja Czerwonego Krzyża z Gazy |
|
W niezwykle ostrych słowach Międzynarodowy Czerwony Krzyż upomniał Izrael za uniemożliwianie lub utrudnianie karetkom pogotowia wywożenia rannych z terenów walk w Strefie Gazy.
|
| Chiny już nie chcą pożyczać pieniędzy Ameryce |
|
Chiny zaczynają ograniczać pożyczanie pieniędzy USA w postaci wykupywania amerykańskich obligacji skarbowych - pisze czwartkowy "New York Times". Na krótką metę może to być bolesne dla zadłużonych i pogrążonych w recesji Stanów Zjednoczonych.
|
| Szefowie Gazpromu i Naftohazu jadą do Soczi |
|
Szefowie rosyjskiego Gazpromu i ukraińskiego Naftohazu, Aleksiej Miller i Ołeh Dubyna, z Brukseli razem polecą do Soczi, nad Morzem Czarnym - podała w czwartek wieczorem agencja ITAR-TASS, powołując się na dobrze poinformowane źródło w stolicy Belgii.
|
| "Chwała Bogu, z Polską wszystko uregulowane" |
|
Premier Rosji Władimir Putin wyraził w czwartek zadowolenie ze stanu relacji z Polską w sferze tranzytu rosyjskiego gazu ziemnego do Europy Zachodniej.
|
| Dwudziestu siedmiu ministrów karci Rosję i Ukrainę |
|
Ministrowie spraw europejskich krajów UE przyjęli w czwartek wspólną deklarację, w której ocenili, że w konflikcie gazowym Ukraina i Rosja szkodzą swej wiarygodności, oraz zapowiedzieli przyspieszenie prac nad polityką bezpieczeństwa energetycznego.
|